Het oneindige proces van glas

Het oneindige proces van glas

Het oneindige proces...

Het oneindige proces van glas
Dat we bij Van der Vooren Glasatelier zeer enthousiast zijn over glas wist u al….

Dat we bij Van der Vooren Glasatelier zeer enthousiast zijn over glas wist u al.

Glas is een sterk materiaal dat te bewerken is op veel manieren om er zo een zeer veelzijdig product van te maken. Zo maken wij van het bijzondere materiaal graag mooie dingen van glas. Maatwerk is onze specialiteit.

Wanneer wij glas-afval hebben, wordt dit verzameld in een grote glasbak, waarna hiervan weer nieuw glas gemaakt kan worden. Als de bak vol is wordt deze opgehaald door Vlakglas Recycling Nederland waardoor ons “afval” weer kan worden omgesmolten naar nieuw glas. Zodoende is het een oneindig proces.

Filmpje

In dit filmpje kunt u zien waaraan wij (met een heel klein steentje) hebben bijgedragen … 1.000.000.000 kilo glas…

Op wikipedia lees je meer over het ontstaan en vervaardigen van “vlakglas”.  Hieronder kunt u meer lezen over de geschiedenis van glas. 

In de eerste eeuw voor Chr. is de glasblaastechniek ontwikkeld en werden glazen gebruiksvoorwerpen, die daarvoor uiterst schaars waren, meer algemeen. De Romeinen maakten vlakglas door een gesmolten mengsel van zand en soda op een vlakke steen te gieten. Tot aan de vijftiende eeuw was het vooral Venetië waar glas vandaan kwam. In het begin van de vijftiende eeuw is er voor het eerst sprake van een glasoven in de Lage Landen, namelijk in Namen. In die tijd maakte men ruiten door met behulp van een blaaspijp een bol te blazen, deze open te snijden en vervolgens door snel ronddraaien tot een schijf te maken. Later blies men de bol uit tot een cilinder. Deze cilinders liet men afkoelen, ontdeed ze van hun dichte uiteinden en sneed ze in de lengte open. De cilinders werden in een oven verhit tot het glas zo week werd dat ze kon worden vlakgestreken op een vuurvaste plaat.

Aan het begin van de twintigste eeuw vond de Belg Émile Fourcault het trekken van glas uit: het Fourcaultprocedé. Rond 1900 werd in de Verenigde Staten door de Marietta Manufacturing Company voor het eerst opaakglas (onder de merknaam ‘Sani Onyx’) ontwikkeld. Dit ondoorschijnend, gepolijst gemarmerd glas, ook wel marmerglas, marbriet of marmoriet genoemd, werd tijdens het Interbellum erg veel gebruikt in de vorm van tegels in wasserijen, toiletten, badkamers en keukens. Ook in de kunstwereld (art deco) en de bouwindustrie (Woolworth Building) vond het niet-poreuze materiaal gretig aftrek. Later werd hetzelfde procedé toegepast door de Penn-American Plate Company (in 1906 met de merknaam ‘Carraraglas’), The Vitrolite Company (van 1908 tot 1935 met de merknaam ‘vitroliet’) en de Libbey-Owens-Ford Glass Company (1935 tot 1947). Telkens werd het glaslint uit een smeltbad met glas gegoten.[1] Van 1922 tot 1979 werd in het Belgische Itteropaakglas onder de naam ‘marbriet’ vervaardigd door Arthur Brancart met zijn firma SA des Verreries de Fauquez als alternatief voor het duurdere keramiek of porselein.

Sinds circa 1950 wordt vlakglas vervaardigd volgens een door Pilkington Brothers in Engeland ontwikkelde methode. Een breed glaslint wordt over een bad van vloeibaar tin gevoerd. De onderzijde hoeft dan niet nabewerkt te worden. Die is spiegelglad. De bovenkant wordt glad gemaakt door een verhitter erboven. Daarna wordt het glas gecontroleerd afgekoeld en in hanteerbare formaten gesneden voor verdere productie.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *